Już od ponad pięciuset lat, czyli od chwili, kiedy Zachód na dobre zetknął się z Japonią, czujemy podziw dla waleczności i rycerskiego kunsztu japońskich wojowników. Ale dopiero na przełomie XIX i XX wieku w Europie i Ameryce zaczęto ćwiczyć sztuki walki. Jūjutsu było jedną z pierwszych – o ile nie najpierwszą – z tych, które dotarły na Zachód. Wkrótce potem niezwykłą popularność w Japonii zyskało jūdō, stworzone przez Kanō Jigorō. Wielu zachodnich adeptów jūjutsu, za namową swoich instruktorów, odeszło od starych metod. Jūdō, choć korzystało z doświadczeń jūjutsu, uważane było za coś lepszego, bo „znajdowało oparcie w nauce”. Niektóre dōjō w krajach Zachodu poszły zupełnie własną, odrębną drogą, przy okazji przejmując obce ideały. To z nich zrodziły się współczesne odmiany jūjutsu. Dzisiaj, Europejczyk i Amerykanin ma do wyboru szeroki wachlarz japońskich sztuk walki. Jūdō, aikidō i karate, ale też kendō, iaidō, jōdō i kyudō, znane pod ogólnym określeniem budō, są ćwiczone na całym świecie. Warto pamiętać jednak, że współczesne budō jest produktem o wiele starszych szkół i systemów, zwanych obecnie w Japonii bujutsu (sztukami walki) lub koryū bujutsu (klasycznymi sztukami walki). W ciągu minionych lat adepci budō na tyle „zmądrzeli”, że zaczęli doszukiwać się własnych korzeni. To spowodowało wzrost zainteresowania dawnymi sztukami walki. Miłośnicy aikidō na nowo odkryli aikijutsu, wielu kendōka zaczęło ćwiczyć iaidō, aby lepiej zrozumieć „sztukę miecza”, a z kolei iaidōka wrócili do koryū iaijutsu. I nawet wśród współczesnych fanów ninjutsu widać ciągoty w stronę tradycji jūjutsu. Dawne sztuki walki, praktykowane w bujutsu ryūha, ściśle łączyły się ze sobą. Choćby więc z tego względu mam nadzieję, że moja książka zaciekawi nie tylko miłośników jūjutsu, lecz także zwolenników współczesnego jūdō i aikidō lub nieco starszych dyscyplin, takich jak kenjutsu i iaijutsu. (fragment wstępu autora);

Format: 180x255 mm; 256 stron; twarda oprawa z obwolutą.